زندگی آتشگهی دیرنده پابرجا است

هر اومدنی رو رفتنیه. نوبت خداحافظی من هم رسید، همینجا از همه دوستان و همراهانی که از مدتها پیش تا همین حالا باهاشون در تعامل بودم تشکر می کنم . می دونم اونقدر مفید نبودم که وجودم باعث تحولی در مسیر راه دیگر دوستان شده باشه. امیدوارم مانعی اقلا در راه نعالی همراهان مجازی نبوده باشم. اگه بعضی از دوستان مجازی رو با نوشته هام رنجوندم صمصمانه ازشون عذرخواهی می کنم، یاوران مجازی که مدتها در کنارشون مثل یه خونواده گفتیم و خندیدم و یاد گرفتیم و بر داشته هامون افزودیم. دوستان فرهنگی، پزشک، مهندس،دانشجو در رشته های مختلف مخصوصا زبان، از مشهد گرفته تا تهران و زندگی آتشگهی دیرنده پابرجا است...

حس دیگری باید باشد ورای این حواس پنج یا شش گانه ی شناخته شده.حس دیگری که ترکیب دلپذیری دارد از رنگهای ملایم... نور آفتاب که اریب باریده روی قالی... لمس دستها و پاهای یک نوزاد... نوشیدن یک فنجان چای دریک غروب بارانی دربالکن خانه بایک دنیا خستگی... دیدن یک آشنای دور از ازدحام... آن دقیقه های صبح که آفتاب چشمت را می زندو دوست داری تاابد کش بیاید... این همان حس هفتم است.همان حسی که اگرنبود چیزی ازتماشای قطره های باران روی شیشه بخارگرفته ماشین، دستگیر آدم نمیشد و محال ممکن بود دل کسی برای صدای چرخیدن کلیددر قفل بلرزد. حس هفتم بعضی آدمها پر کارتر است. همانهایی که زندگی آتشگهی دیرنده پابرجا است...

حالا من از تو عبور می کنم بی آنکه به سمتی که تو ایستاده ای نگاه کنم حالا من از تو عبور کرده ام بی آنکه به پشت ِ سرم که تو ایستاده ای نگاه کنم حالا وقتیکه از تو عبور کرده ام و از کّنج باغ به سمت دیوارهای شمشاد پیچیده ام تو را نه در دوسوی بغلم می بینم و نه در پشتِ سرم ! این گونه است که : تو دیگر نیستی و من از تو هیچ شکلی ندارم فقط تصویری که از تو در ذهنم مانده است ! حالا من از اقتدار [ دیدن ] فرو می افتم و از معنای دوگانه ی " دیدن " جدا می شوم یعنی که : نه من تو را می بینم و نه تو مرا می بینی این گونه است که : من از نظارتِ دو سویه ی " دیدن " و دیده زندگی آتشگهی دیرنده پابرجا است...

ما ایرانی ها خصلت های جالبی داریم، افراط و تفریط جزو لاینفک عملکرد روانی ماست، هرگز نخواستیم میانه روی رو یاد بگیریم. یه نمونه دم دستی شو میشه توی فضاهای مجازی مثل تلگرام، فیس بوک، اینستاگرام، .... فراوان دید، حتما شما هم باهاش برخورد داشتین. جوک یا لطیفه یا حتی جملات پرمعنا و پندآمیز فراوان در این فضاها دیده میشه که تو اغلبشون اگه بحث ملیت و خلق و خوهای جوامع به میون میاد میدان تاخت و تاز و هجمه فرهنگی رفتارهای نوع ایرانی عمدی و غیر عمد باز میشه.مثلا توی یه جوک سخیف سه تا مرد یکی ایرانی یکی آمریکایی و دیگری انگلیسی نشون داده میشه که چطوری با همسراشون س زندگی آتشگهی دیرنده پابرجا است...